time and tide

‘time and tide’ (tijd en tij) is a cinematic essay questioning the representation of nature in film.

In the ever-changing coastal scenery, filmmaker Marleen van der Werf observes the tides of the wind. Instead of focusing on action, the camera captures voids of stillness.
The result is an unconventional portrait of a coastal area, confronting the viewers with their own expectations of nature in film.

  Sehensucht | Marleen van der Werf

‘tijd en tij’ is een cinematografisch essay dat tot stilte maant.
Langs de Noordzeekust volgt filmmaakster Marleen van der Werf de getijden van de wind.

In de natuur gebeurt er vaker niets dan iets, maar in natuurfilms gebeurt er juist van alles.
Hoe ziet een film er uit die juist de verstillende kracht van de natuur tracht te weerspiegelen?
De film ‘tijd en tij’ toont de natuur ontdaan van spektakel.
Tijdloze natuurobservaties creëren een momentum waarin de kijker de verstilling kan ondergaan. Het resultaat is een onconventioneel portret van het Nederlandse kustlandschap, waarin zich het verstillende gemoed weerspiegelt.

‘time and tide’ is filmed at the North Sea coast, on the island Terschelling and in Bergen.

This project is part of the Teledoc Campus and currently in production with support of the Dutch Film Fund, Mediafonds, Cobo Fonds, Dutch Mountain Film and Wild Work Productions.

The film Time and Tide will premiere in the fall of 2018 at the Dutch Film Festival where it is nominated for a ‘Gouden Kalf’.

Nominatierapport – tijd en tij – Gouden Kalf Competitie – Nederlands Film Festival 2018:
“De maker weet in deze verassende film het begrip natuurfilm een heel andere betekenis te geven. Dat is verfrissend, en het levert een contemplatieve, bijna spirituele film op. Onderzoek naar hoe film poëzie in beeld en geluid kan zijn, is ook voor een nieuwe generatie filmmakers van belang. Deze documentaire voegt iets toe aan het genre door niet voor de klassieke aanpak te kiezen; vermenselijking van dieren en de dramatisering van de natuur blijft uit. De film heeft een picturale kwaliteit, de beelden worden soms bijna abstract. De soundscape geeft enorme lading aan de beelden. De afwezigheid van de menselijke stem of muziek is weldadig.

De gedragingen van de dieren in de film lijken een metaforische betekenis te hebben, waarin kringloop en drang om te overleven centraal staat, maar nergens wordt dat een nadrukkelijk dominant thema. Het lukt de maker om de kijker zich betrokken te laten voelen met het wel en wee van de natuur. De apotheose is verrassend. Minutenlang zien we een veranderende zee, we kijken naar een zee zoals we er nog nooit naar gekeken hebben.”

Recensie ‘tijd en tijd’ van Walter van der Kooi in De Groene Amsterdammer:
“In de buurt van meesterproef komt Tijd en tij van Marleen van der Werf. Beelden van Noord-Hollandse duinen en strand door het jaar heen. Gaap, gaap. Nee: beeldschoon zonder dat het Schönfilmerei wordt. Geen mens in beeld. De enige die poseert is een eenzame Schotse hooglander die langdurig van verre naar de camera kijkt. Van luchten en zeegezichten in weidsheid tot close opnamen van insecten en een waaiend dood helmgrasje dat een cirkel tekent in het zand – langdurig, geduldig en precies. Zo fraai als de titel, zo fraai de cinematografie en het ritme van de montage. Die weer recht doet aan het ritme van de natuur, in seizoen en afwisseling van weersomstandigheden. Geen mens te horen ook: wat een verademing – een natuurfilm zonder verteller.
Allemachtig, wat kan ze kijken en wat kunnen wij dankzij haar kijken.”